وفاة شذى كان اشي فوق طاقتي، ما قدرتش أستوعب. أول ما سمعت إنو الصاروخ ضرب بيتهن، قلبي وقع، تمنيت اسمها ما يطلعش اليوم اللي بعده, وتكون بخير. كنت متخيلة لما اشوفها قديش رح اعبطها. قلت لحالي، من اليوم ورايح، مش رح أتركها، ومش رح اقطع التواصل معها.

بس للأسف، مصرش هيك. ووجع الفقدان بعدها ما فارقني. كل ما أشوف شي إلها، أو أسمع اسمها بصيغة الماضي، قلبي بينكسر. حاولت أتهرّب من كل بوست وكل خبر عنها، عشان كان  نفسي أضل أصدق إنها عايشة.

شذى كانت إنسانة مش عادية، قلبها طيب وواسع، نور بكل معنى الكلمة. كانت زي الشمس، بتضحك دايما, وبتعطي طاقة حلوة للحياة. عندها طموح كبير، وأحلام واضحة، وكانت  تحكي عنها بحماس.

آخر شي أخذته مني كان كتاب، بس أكتر شي رح آخده أنا منها هو كل شي كانت تمثّله: الابتسامة، التفاؤل، الطيبة، والنور اللي كانت تنشره حواليها.

بوعدك، رح أكمّل طريقك، واتذكرك بكل خطوة.

الله يرحمك يا روحي، إن شاء الله إنتِ بمكان أريح وأجمل.

رح تظلي دايمًا بقلبي.

את מותה של שדא היה לי קשה מאוד לעכל. כששמעתי שטיל פגע בבית שלה, הלב שלי עצר. בכל מאודי קיוויתי שביום שאחריו, שמה לא יופיע בין הנפגעים, שהיא תהיה בין החיים.  דמיינתי את הרגע שבו אני פוגשת אותה, מחבקת אותה חזק, , אמרתי לעצמי מעכשיו, אני לא מתרחקת ממנה יותר. נשמור על קשר, תמיד.

אבל לא קיבלתי את ההזדמנות הזו. וקשה לי. עדיין קשה לי. קשה לי לראות תמונות, לקרוא פוסטים, לשמוע את השם שלה בלשון עבר, כאילו הזמן ממשיך בלעדיה, ואני עוד תקועה ברגע ההוא.

שדא הייתה בן אדם נדיר. לב ענק. נשמה מהסוג שמאירה כל חדר שהיא נכנסת אליו. תמיד מחייכת, תמיד אופטימית, מלאה בחיים, עם מטרות, עם תקווה, עם אמונה בעצמה ובעולם.

הדבר האחרון שהיא לקחה ממני היה ספר לימודים, אבל הדבר שאני אקח ממנה, איתי, עד סוף חיי הוא כל מה שהיא הייתה החיוך, הטוהר, האור.

אני אמשיך את דרכך יפתי.

אללה ירחמך, חביבתי. מקווה שאת במקום טוב יותר. תמיד תישארי בלב שלי.

שלך,

נור גביש